سپس مرحوم شيخ فرموده‌اند : و وقوع ارتداد وى از مذهب حق و گرايشش به مرام فطحيّه حادثه‌اى است معروف و مشهور و اين اشتباه و غلط به مراتب عظيم‌تر است از خطائى كه در نسبت دادن فتوائى را كه به واسطه شبهه‌اى آن را صحيح دانسته به برخى از اصحاب ائمه عليهم السّلام مرتكب شده است . قوله : انّ العصابة الخ : كلمه [ عصابة ] به معناى جماعت است و مقصود از آن اصحاب اماميّه مىباشند . قوله : و اقرّوا له بالفقه : ضمير در [ له ] به عبد اللّه راجع است . قوله : و فيه نظر : ظاهرا ضمير در [ فيه ] به مقاله شيخ راجع است ولى از تمام عبارت شارح ( ره ) چنين برمىآيد كه اشكال تنها به مقاله شيخ نبوده بلكه در تعبير مرحوم مصنّف از عبد اللّه به [ بعض الاصحاب ] و سخنانى كه اطراف رأى مذكور نقل شد نيز مىباشد . قوله : لانّه فطحى : ضمير در [ لانّه ] به عبد اللّه راجع است . قوله : لمّا جعله رأيا له : ضمير فاعلى در [ جعله ] به مرحوم مصنّف و ضمير مفعولى به [ ما رواه ] و ضمير مجرورى در [ له ] به عبد اللّه عود مىكند . قوله : و مع ذلك : مشار اليه [ ذلك ] عدم حقّيّت روايت مىباشد . قوله : سند الرّواية عنه : ضمير در [ عنه ] به عبد اللّه راجع است . قوله : اسندها الى رفاعة : ضمير فاعلى در [ اسندها ] به عبد اللّه و ضمير مفعولى به روايت راجع است . و منظور از [ رفاعة ] رفاعة بن موسى النخاس است كه مرحوم نجاشى و علامه در خلاصة الرجال درباره‌اش فرموده‌اند وى ثقه بوده است . قوله : و مع ذلك نسبه الى نفسه : مشار اليه [ ذلك ] اختلاف سند